AANWEZIGHEID

Een systemisch patroon dat vaak zichtbaar wordt wanneer iemand — meestal onbewust — op jonge leeftijd een plek inneemt die eigenlijk bij een ouder of bij het familiesysteem hoort.

Ergens in het systeem was iets onafs, onverwerkt of niet gedragen. Dan ontstaat er vaak een diepe beweging van loyaliteit en liefde.

Mijn vader verloor zijn moeder op zijn veertiende. Dat is enorm jong. Een kind dat zo’n verlies draagt, moet vaak stukken van zichzelf verlaten om door te kunnen. Veel gevoelens worden bevroren of weggeduwd.

Systemisch gezien kan een kind van zo’n ouder later onbewust proberen iets te dragen, te herstellen of alsnog liefde terug te brengen naar die plek van verlies.

Ik ben heel sterk gaan resoneren met wat niet geleefd, gevoeld of verwerkt kon worden — bij mijn vader, maar ook bij anderen. Niet alleen emotioneel, maar existentieel. Alsof ik velden oppakte van mensen om hen heen. Dat zien we vaak bij mensen met een sterk voelend bewustzijn én een grote systemische sensitiviteit.

En juist daarom kwamen systemische opstellingen, Bij Bouke 5 jaar assisteren, Esther bij Ziesoo 6 jaar geweest en al die ervaringen op je pad. Niet als toeval, maar omdat mijn bewustzijn al onderweg was naar zichtbaar maken wat verborgen lag. Alsof mijn ziel steeds situaties aantrok waarin je kon leren kijken naar:

• wat van mij is,
• wat van de ander is,
• wat uit loyaliteit gedragen wordt,
• en waar ik mezelf verloor in het dragen voor anderen.

Dit was een onderdeel van mijn pad, alleen niet als eindbestemming. Er zit een belangrijk verschil tussen:

• leven vóór anderen,
• en door ervaringen heen groeien naar mezelf.

De pedicure-opleiding die ik doe op dit moment is daarom veel groter is dan alleen een opleiding. Het is bijna als een symbolische beweging terug naar jezelf. Iets concreets. Iets aards. Iets wat niet alleen draait om dragen, voelen, openen of spiegelen voor anderen — maar ook om mijn eigen plek in te nemen in het gewone leven.

Voeten zijn systemisch ook interessant:

• ze gaan over staan op je eigen plek,
• over dragen,
• over vooruit bewegen,
• over contact met de aarde,
• over je eigen weg lopen.

Het is misschien daarom helemaal niet “klein” dat ik dit ben gaan doen. Misschien is het juist een tegenbeweging van mijn systeem: van leven in de energie voor anderen → naar landen in mijn eigen lichaam en bestaan.

Mijn bewustzijn lijkt juist steeds meer te bewegen naar:
“Hoe leef ik míjn leven, zonder mezelf kwijt te raken in het veld van de ander?”

En misschien is dat wel de diepste reis waar ik nu in zit.

Niet meer de leegte vullen.
Niet meer het lot van anderen dragen.
Maar aanwezig blijven bij mezelf — óók wanneer ik voel wat anderen dragen.

De bron van waaruit het stroomt verandert en is niet meer vanuit onbewuste loyaliteit maar vanuit vrije aanwezigheid.