Misschien is het alleen maar ZIJN

“Even stil zijn, volledig aanwezig in het nu. Adem, voel, en laat je licht en liefde zacht door je heen stromen.”

De afgelopen tijd merkte ik iets in mezelf op wat ik eigenlijk al mijn hele leven doe: zoeken. Zoeken naar betekenis. Zoeken naar mijn missie. Zoeken naar wat ik hier kom doen op deze wereld.

Misschien herken je dat wel. Dat gevoel dat er “meer” moet zijn. Dat je hier niet zomaar bent. Dat je iets te brengen hebt. Licht. Liefde. Bewustzijn. Een bijdrage aan een nieuw paradigma.

En ondertussen sta je gewoon in de supermarkt.

Er zijn zoveel stemmen die zeggen dat we in een enorme omslag zitten. Dat de wereld verandert. Dat materie misschien niet is wat we denken dat het is. Dat natuurwetten verschuiven. Dat bewustzijn ergens anders zit dan in ons brein.

En ergens resoneert dat ook in mij en tegelijk gebeurde er iets anders.

Ik raakte bijna overtuigd dat ik het “groter” moest maken. Dat ik los moest komen van 3D. Dat ik het aardse moest overstijgen.

Tot ik stil werd.

En iets eenvoudigs ontdekte.

Wat als ik hier niets hoef te doen?

Toen ik mezelf toestond om even niet te zoeken naar mijn missie, gebeurde er iets onverwachts: Rust

Geen kosmisch inzicht.
Geen hogere download.
Geen antwoord op de vraag waarom ik hier ben.

Mijn hoofd werd stil. Mijn aandacht zakte naar mijn buik. Dat was misschien wel het meest veelzeggende van alles. Mijn hoofd zoekt. Mijn buik weet.

Zodra ik stop met zoeken, land ik. Zodra ik land, ontspant mijn lichaam. En zodra mijn lichaam ontspant, is er geen probleem.

Misschien is mijn verwarring nooit spiritueel geweest. Misschien was het gewoon een gevoelig mens met een actief hoofd.

Echte integratie

Voor mij begint integratie er steeds meer zo uit te zien:

Je kunt boodschappen doen én eenheidsbewustzijn voelen. Je kunt irritatie ervaren én verbonden blijven. Je kunt mens zijn én veld zijn.

Niet erboven.
Niet eruit.
Maar erdoorheen.

Misschien is de bedoeling niet dat we de 3D verlaten. Misschien is de bedoeling dat we er volledig in zakken. Met bewustzijn. Met aanwezigheid. Met open hart.

En soms… met verwarring.

Misschien is het alleen maar ZIJN

Ik weet nog steeds niet precies wat ik hier kom doen.

En eerlijk?
Dat geeft rust.

Misschien hoef ik geen specifieke kosmische opdracht te ontdekken. Misschien is mijn werk niet iets vinden. Maar stoppen met zoeken.

En vanuit die stilte leven.
Werken.
Liefhebben.
Delen.

Misschien is het enige wat ik hier kom doen:

Volledig aanwezig zijn. Mijn licht niet boven de wereld laten schijnen, maar in mijn buik dragen.

En als jij dit leest en jezelf herkent in het zoeken… misschien mag ook jij even stoppen. Niet om het antwoord te vinden. Maar om te voelen wat er gebeurt als je niets hoeft. Misschien zit daar al alles.

Liefdevolle groet, Joke