GRENZEN
“Waar mijn grens weer voelbaar wordt, ontmoet ik mezelf.”
Er is een plek in mij die lang in verwarring is geweest. Een plek waar intimiteit en seksualiteit niet helder gescheiden waren. Waar grenzen vervaagden zonder dat iemand dat expliciet uitsprak. Waar ik als meisje al voelde dat er iets niet klopte en geen woorden had om het te duiden. Ik groeide op in een veld waarin energieën door elkaar liepen en waar nabijheid niet altijd veilig voelde. Waar aandacht soms een onderlaag had die ik niet kon plaatsen en wel in mijn lichaam opsloeg. Later in mijn ontmoetingen met mannen herkende ik iets van diezelfde verwarring. Alsof mijn systeem gewend was geraakt aan het afstemmen op de ander. Op zijn verlangen, zijn behoefte en zijn tempo.
En ergens onderweg raakte ik mezelf daarin kwijt. Niet bewust en niet omdat ik dat wilde maar omdat het zo subtiel ging. Het leek alsof dit was hoe het hoorde. Dat intimiteit betekende dat je meegaat. Dat je opent, ook als je lichaam iets anders fluistert. Dat je voelt en het gevoel niet volledig volgt. Pas later begon ik te zien: dat wat ik had ervaren, niet zuiver was. Niet fout in de zin van schuld. Maar wel verwarrend. Verstrengeld. Niet afgestemd op mij.
En wat ik ook begon te zien…is dat dit verhaal niet alleen van mij is.
Dat dit iets is wat al veel langer door vrouwen heen beweegt. Generaties lang. Vrouwen die hebben geleerd om zich aan te passen. Om hun grenzen zachter te maken. Om af te stemmen op de ander, vaak op de man omdat daar veiligheid, erkenning of verbinding leek te liggen. Niet omdat ze dat wilden, maar omdat het systeem waarin zij leefden weinig ruimte gaf voor hun eigen bedding. Wat niet gevoeld kon worden werd niet uitgesproken. Wat niet uitgesproken werd, werd doorgegeven.
En zo kan het gebeuren dat verwarring rondom intimiteit en seksualiteit geen individueel verhaal meer is, maar een collectieve laag wordt waarin we geboren worden. De afgelopen tijd, waarin verhalen zoals die rondom Ali B naar buiten komen, raakt dat iets diepers in mij. Niet omdat mijn verhaal hetzelfde is. Maar omdat het iets zichtbaar maakt wat lange tijd onzichtbaar bleef.
Hoe vaak vrouwelijke grenzen niet werkelijk worden gevoeld.
Hoe vaak de behoefte van de man soms onbewust, soms heel direct leidend wordt.
Hoe subtiel vrouwen leren aanpassen, invoelen en meebewegen.
En hoe ver we daarin van onszelf kunnen raken. Wat ik nu begin te begrijpen, is dit: Intimiteit begint niet bij de ander.
Het begint bij mij.
Bij mijn lichaam.
Mijn tempo.
Mijn ja en misschien nog wel belangrijker is mijn nee.
En dat ‘nee’ is niet hard of afwijzend.
Het is een poort.
Een bescherming.
Een terugkeer.
Misschien is dat wel de beweging die nu zichtbaar wil worden. Dat vrouwen, stap voor stap, terugkeren naar zichzelf. Naar hun eigen grens. Hun eigen waarheid in hun lichaam.
Niet vanuit strijd.
Niet tegen de man.
Niet tegen het verleden.
Maar door iets nieuws toe te laten in het nu.
Ik leer mezelf opnieuw kennen in dat gebied. Zonder haast. Zonder moeten. En misschien… is dat waar dit verhaal werkelijk over gaat. Niet over wat er misging. Maar over wat er, via mij… via ons…weer in beweging mag komen.
Je hoeft het nog niet helemaal te begrijpen.
Je hoeft het nog niet te veranderen.
En je mag het wel gaan voelen.
En misschien…
is dat de eerste stap terug naar jezelf.
Een hele mooie systemische uitspraak is: Het eigene dragen maakt sterk.